Θέλω να σε αφήσω.
Στο αντίο χιλιάδες
σκορπίσματα απ' τις καρδιές
μας, τις εκρήξεις μας,
θα γεμίσουν το σύμπαν.
Οι στιγμές να γίνουν σκιές
ακόλουθοι πιστοί έως το τέλος.
Καθώς θα προσπερνώ τον έναν, τον άλλον,
πάντα ελπίζω αιώνια,
να είμαι δική σου!
Θέλω να σε αφήσω.
Με μιαν μόνιμη αγωνία στα
στήθη του ανολοκλήρωτου,
μισοί θα υπάρξουμε στα χιλιάδες χιλιόμετρα
που χωρίζουν τους ουρανούς της
ζωής-
τις ζωές μας.
Σαν τα κρύα του χειμώνα που δεν σμίξαν την φωτιά,
πάγωσαν.
Σαν τα καλοκαίρια που μείναν αφυδατωμένα απ την ξηρασία,
στεγνώσαν.
Θέλω να σε αφήσω γιατί η καρδιά δεν αντέχει
τον τόσο έρωτα σου,
τρέμει και μόνο στο άγγιγμα,
καθώς θωπεύεις σπιθαμή προς σπιθαμή,
στην ωραιότητα σου υποκλίνεται!
Στάζουν στα πατώματα υγρά πόθων
χαμένες ουτοπίες του σύμπαντος,
φοβισμένες,
βολεμένες,
στην καθημερινότητα.
Θέλω να σε αφήσω,
καθώς απ τους οφθαλμούς μας ελπίζω
στις ευθυτενείς υγρές λωρίδες
να κυλούν να γευόμαστε τους υγρούς πόθους στα χείλη
εως το τέλος,
Δάκρυα,
όχι από εγωισμό,
απ' αγάπη,
να θυμόμαστε το όνειρο που αγγίξαμε
κοιτώντας ξέχωρους ουρανούς
κι ας μας εγκλώβισε το πέπλο χιλιάδες στιγμές,
ωχρές κηλίδες...
Κι ίσως μια μέρα ριγήσει το
κορμί σαν τότε
που οι πόθοι ήταν απροσάρμοστοι,
μα θα 'ναι αργά.
Ο χρόνος θανατώνει κι μνήμη ασθενεί.
''Αντίφαση''
Μα οι πόθοι δακρύζουν και έρχονται στην θύμηση
λίγο πριν η ψυχή αποχωρήσει.
Κι όμως δεν θέλω,
αλλά πρέπει να σε αφήσω.
Τα πρέπει των ανθρώπων
ενίκησαν την φύση των ψυχών.
Μα πόσο πολύ σε αγαπώ,
λιγοψυχώ
και μόνιμα δακρύζω.
Γιώτα Τσερτεκίδου
Σχόλιο του εκδότη Λογοτέχνη Giovanni Campisi για την ποίηση μου στην Παγκόσμια Λογοτεχνική Εφημερίδα INTERNATIONAL POETRY NEWS.
Al contrario di quanto asserisce il titolo della
poesia “Voglio lasciarti”, qui non c’è una vera e
propria volontà di abbandono, anzi, al contrario, vi
è espresso il desiderio che questo non avvenga,
quanto meno non definitivamente. Sono, infatti,
ancora vivide le rimembranze dei momenti
trascorsi insieme che hanno lasciato segni
indelebili nell’anima e che puntano a rinvigorire la
fiamma dell’amore che, ora più di prima, è
alimentata con fervore.
L’abbandono, quindi, come strumento di
ricomposizione di due elementi che si respingono
temporaneamente, allo scopo di trovare una via
diversa per raggiungere l’agognata meta.
Il contenuto della poesia è ricco di pathos e non
lascia spazio alcuno a fraintendimenti di alcun
genere: la volontà del ricongiungimento è
chiaramente espressa. Ce da dire, però, che il
tempo modella il nostro pensiero, portandolo
laddove il percorso della nostra vita è già tracciato
e la volontà dell’uomo nulla può, se non
accondiscendere volontariamente, ma il più delle
volte, inconsapevolmente. Questo e ciò che noi
amiamo definire come “il mistero della vita”,
oppure “l’incognita del tempo” e viene da
chiedersi allora: “Che cosa riserverà il futuro nella
mia vita”?
La vita, che noi tanto amiamo e che difendiamo ad
ogni costo, si svolge, giorno dopo giorno, secondo
la direzione indicata nel nostro destino ed è lì che
bisogna principalmente guardare, senza voltarsi
indietro, se non per affinare la tecnica con cui ci
rapportiamo con noi stessi. Perché, non bisogna
mai dimenticarlo, le maggiori sofferenze siamo
noi stessi a procurarceli, rimanendo legati a
convinzioni e certezze che fanno già parte del
nostro passato, ma che non ce ne rendiamo conto.
G.C.
